Visalizade Arif ve Divanı

17. yüzyılın gizli bahçelerinden birinde açan güllerden biri de Visâlizâde Ârif Mehmed Efendi’nin dizeleri. Klasik Türk şiirinin kadim geleneği, sarayın gölgesinde şekillenmiş olsa da, bu şiirler kimi zaman taşranın tozlu yollarından, medreselerin sessiz avlularından yükselir. Ârif, Niğdeli âlim Visâlî’nin oğlu olarak dünyaya gelir; babasının Vesîletü’l İrfân adlı eseriyle tanınan bir aileden. Genç yaşta Taşköprüzâde Kemal Efendi’nin öğrencisi olur, Haseki Medresesi’nde ders verir. Ancak kader onu kadılık görevine sürükler; önce küçük kasabalarda, ardından Kütahya’da adalet dağıtırken, bir yandan da gönlünün sesini gazellerine döker. Onun şiirinde, dönemin usta kalemi Şeyhülislam Yahya’nın izleri belirgindir. Yine de Ârif’in sesi, kendi iç dünyasının yankısıdır: Hakikati takdir eden gönül ehlinin anlayacağı, sıradan gözlerin ise kaçıracağı bir incelik. Bu kitap, onun divanında saklı kalan dizeleri gün.