Henüz Vakit Varken Gülüm

Mayıs gecelerinden birinde, Paris’in soluk ışıkları Volter Rıhtımı’na vururken, zamanın henüz tükenmediği bir an gelir. Seni bir duvara yaslayıp dudaklarından öpmek, sonra dönüp Notre Dame’ın gölgesine bakmak gerekir. O an, birdenbire korkuyla karışık bir sevinçle bana sarılmalısın; yıldızların incecik yağmurla buluştuğu o anda, sessizce gözlerin dolmalı. Henüz her şey mümkünken, yüreğim hâlâ senin dalında sallanırken, bu anı yaşamak lazım. Çünkü vakit geçmeden, şehir yanıp kül olmadan önce, sevgiyi bir kez daha hatırlamak şart.