Türkçenin Nöbetini Tutmak Zeynel Baksaç Ve Şiiri

Zeynel Baksaç’ın şiirinde göç, asla bir kabullenme değil, derin bir yara olarak yer alır. Balkanlar’ın toprağına kök salmış bir direniştir onunki; Türkçenin ve Türklüğün izlerini silmeye çalışan her adım, şair için bir kayıp, bir yalnızlaşmadır. Prizren sokaklarından yükselen sesler, evlerde yankılanan kelimeler, zamanla solup giden bir mirası hatırlatır ona. Baksaç için Türkçe, yalnızca sözcüklerden ibaret değildir; yaşadığı coğrafyaya sinmiş bir ruh, taşınan her eşyada, akan her derede, esen her rüzgârda varlığını sürdüren bir canlılıktır. Akdere’nin kıvrımlarında, Kale’nin surlarında ya da yağmurun ıslattığı topraklarda, Türkçenin izini sürer. Onun şiiri, bu dili bir vatan gibi korumanın, kaybettikçe daha da ağırlaşan bir sorumluluğun ifadesidir.