Son Adam & Kıyamet Şiirleri

19. yüzyılın başlarında, romantik edebiyatın güçlü sesleri arasında "son insan" temasının yankıları giderek büyüdü. Dünyanın sonuna dair karanlık kehanetler, yıkılmış şehirlerin gölgesinde tek başına kalan insanın yalnızlığını ve iç hesaplaşmasını anlatan eserler birbiri ardına ortaya çıktı. İngiliz romantiklerinin bu konuya olan ilgisi, geçmişin karanlık izlerini taşırken geleceğe yönelik çarpıcı bir uyarı niteliği de taşıyordu. Dönemin en dikkat çeken yapıtlarından biri, 1805’te Jean-Baptiste Cousin de Grainville’in ölümünden sonra yayımlanan *Le Dernier Homme* oldu. Fransız Devrimi’nin yıkıcı ruhunu içinde barındıran bu eser, hem muhafazakar hem de devrimci bir ton taşıyordu; karamsarlıkla tutkuyu aynı anda barındırıyordu. Distopya ve bilim kurgunun temel taşlarından sayılan kitap, aslında derin bir ağıt niteliğindeydi. Yazar, esin kaynağı olarak Milton’un *Kayıp Cennet*’ini gösterse de, kıyamet.