Şiir ve Gelenek Üzerine

Şairin sözcükleri, tıpkı sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir arının kanat çırpması gibi, zamanın derinliklerinden süzülüp gelir. Her gün aynı çiçekten başlayıp gün boyu o ailenin izini sürer; emeğin, sabrın ve sadakatin izleri, sonunda bal kıvamında bir şiire dönüşür. Şair de öyledir: yüreğine düşen o ilk kıvılcım, gökyüzünde dolaşan bulutları bir araya getirir, kelimelerin ağırlığını taşıyarak onları yağmura çevirir. Nerede, ne zaman yağacağını bilemez; sadece bilir ki her damla, bir şiirin tohumudur. Şairin dili, her akşam en saf sözcüklerle arınır. Gece, hem dinlenme hem de ilhamın kanat çırptığı vakittir onun için. Güzeli gördüğünde, bakışları bir kameranın objektifi gibi seçicidir; çirkinlik, acı ya da zulüm, hangi kılıfa bürünürse bürünsün, kayda değer bulmaz. Onun için önemli olan, Mehmet Akif’in dizelerindeki gibi hakkı tutup kaldırmak, adaletsizliğe karşı durmaktır. Şöhretin alkışları değil, sözün.