Mara ve Öteki Şiirler

A. Ali Ural’ın *Mara ve Öteki Şiirler*’i, sessizliğin içinde yankılanan bir fısıltı gibi başlar. Dağların omuzlarında gezinen rüzgâr, gölgesini suya düşüren bir kuş misali, dizelerde usulca soluklanır. Her kelime, bir vadinin derinliklerinden süzülüp gelen ıslık gibidir; ne korkutur ne de teslim alır, sadece varlığını duyurur. Mara’nın saçları, telleri uçuştukça dokunulası bir esrarı barındırır; çilek toplar gibi avuçlanırken bile elden kaçıp giden bir gizemdir. Ateşbazın adımları, düşmeden önceki o anı beklercesine gerilir; bin yıllık sessizlik, boruların nağmesiyle dağılsa da asla tamamen kaybolmaz. Şarkı, okunla değil, ıslıkla çalınır burada; üç ömür boyu ak düşmeyen saçlara bal yürür, zamanın dokunduğu her şeyi tatlandırır. Ural’ın şiirleri, bir nefes kadar yakın, bir rüya kadar uzakta durur; okurunu, kendi içindeki boşluğa dokunmaya çağırır.