Koza & Bir Çift Renkli Kanat

Zafer, çeliğin soğuk dokusunda saklı bir hikâyeyi keşfeder. Paslı yüzeylerin altında, yılların yorgunluğuyla gizlenen bir gemi, onun ellerinde yeniden can bulur. Parmaklarıyla dokunduğu her nokta, sessizliğin içinde bir dile dönüşür: Yıldızlara uzanmak, dalgaların üzerinde incinmeden süzülmek, kıyıda bekleyen birine kavuşmak... Ona dev bir yürek giydirir, zırhlarla süsler; sanki bir savaşçıyı değil, özgürlüğü yeniden inşa eder. Ama etraf susar. Babası susmuş, dedesi hiç konuşmamış. Savaşların gölgesinde büyüyen bir kuşak, sevgiyi bile dillendiremez olmuş. "Sus!" derler hep. Oysa Zafer biliyor: Sevmek, dile gelmek demek. Utanılacak olan suskunluk değil, sevmenin cesaretini gösterememek. Kimse suçlunun kim olduğunu söylemez, ama onlardan bir gemi yapmaları beklenir. Elleriyle şekillendirdikleri her tahta, aslında yılların susturulmuş çığlıklarına bir yanıt olacak mıdır? Belki de bu gemi, sadece ahşap ve.