Kırık Ayna / Toplu Şiirler 3

Refik Durbaş’ın dizelerinde yalnızlık, bir sonbahar yaprağı gibi usulca düşer yüreğe. "Kırık Ayna"da toplanan şiirler, aşkın ve hasretin gölgesinde açan çiçekler gibidir; kokusu acıyla karışır, rengi hüznün izlerini taşır. Yağmurun ıslattığı camlara düşen yansımalar misali, sevilenin gözlerinde kaybolan bir ömür anlatılır burada. "Seni hangi günlerimle sevdim?" diye sorar şair, cevabı ise yalnızca rüzgârda savrulan saç tellerinde ve kahve fincanının dibindeki resimlerde arar. Her dize, bir vedanın sessiz çığlığıdır; sarılmak istenir ama kollar boş kalır, sözler dudaklarda donar. Çölün ortasında bir vaha umudu gibi, sevilenin varlığı da bazen bir serap kadar uzakta belirir. Durbaş’ın şiirleri, kırık bir aynadan yansıyan hayatlara tutunur; parçaları birleştirmeye çalışırken, ellerinde yalnızca anıların kırıkları kalır.