Kendi sesinin yankısı

Asırlardır ruhumuzun derinliklerinde bir zincir şakırtısı duyuluyor. Dört yüz yıldır, belki daha da uzun süredir, içine hapsolduğumuz bu manevi karanlık, her geçen gün biraz daha boğucu hale geliyor. Tanzimat’la başlayan, modern zamanlarda katmerlenen bir tutsaklık bu; hakikatten uzaklaşmanın, gerçek aşkı yitirmenin, hayallerin peşinde sürüklenmenin ve en önemlisi, ulaşılmaz olanın kapılarını ardına kadar kapatmanın ağır yükü altında eziliyoruz. Gözlerimiz kör edilmiş, yerine sahte bir dünyanın renkleriyle bezeli takma gözler yerleştirilmiş sanki. Bu zindandan çıkışın anahtarı, bizi buraya mahkûm edenlerin yüzünü tanımakta yatıyor. Necip Fazıl, dizeleriyle bu karanlığın haritasını çizerken, aynı zamanda bir çıkış yolunun da ipuçlarını veriyor. Şiirleri, kaybettiğimiz sesin yankısını bulmamız için bir çağrı niteliğinde.