Karanlık Lise 2

Elini yanağımdan çekerken, içimdeki boşluğun sesi daha da yükseliyordu. "Ne zaman mutlu oldum ki?" diye geçirdim içimden, cevap yine aynı yüzde saklıydı. Demir’in parmakları gözyaşlarımı silerken, geçmişin ağırlığı omuzlarıma çöküyordu. Her şey kaybolup giderken, o neden hâlâ yanı başımdaydı? Yıldızlar gibi parlayan nice insan gelip geçmişti hayatımda, ama ben güneşin sıcaklığını seçmiştim. Şimdi ise o sıcaklığın bile soğumaya başladığını hissediyordum. Acaba vazgeçtiğim binlerce yıldız, aslında kaybettiklerimin toplamı mıydı? Yoksa sadece bir yanılsama, geçip giden bir an mı? Cevap ararken, Demir’in avucunda kaybolan başımın altında, umutla karanlık arasında sallanıyordum.