İmkansız Özerklik & Türk Şiirinde Modernizm

Türk şiirinde modernizmin izini sürerken, sanatın toplumsal işlevine dair klasik ikilem yeniden karşımıza çıkar: Şiir, topluma mı hizmet etmeli, yoksa kendi estetik dünyasında mı var olmalı? Yalçın Armağan, *İmkânsız Özerklik*te bu sorunun 1950’lerin ikinci yarısında Türk edebiyatında nasıl bir gerilime dönüştüğünü irdeliyor. Özellikle İkinci Yeni hareketine yönelik tepkilerin ardında yatan dinamikleri, şiirin özerk bir dil arayışının nasıl dirençle karşılandığını mercek altına alıyor. Armağan, Tanzimat’tan bu yana süregelen modernleşme sürecinin, edebiyatı –ve özellikle şiiri– kendi ideolojik çerçevesine nasıl hapsetmeye çalıştığını ortaya koyuyor. Şiirin bağımsız bir alan olarak kabul görmemesinin altında yatan nedenleri, dönemin toplumsal ve kültürel hassasiyetleri üzerinden sorguluyor. İkinci Yeni’nin Batılı referanslarla açıklanmaya çalışıldığı bir dönemde, bu hareketi Türkiye’nin kendi modernleşme.