İç / Toplu Şiirler

Celal Fedai’nin dizelerinde, bir kuşağın solgun nefesi yankılanır; tozlu sokaklar, unutulmuş yaralar ve zamanın kemirdiği anılar. Şiirleri, hızın ve tüketimin gölgesinde savrulan ruhların haritasını çizer. Her satır, belleğin derinliklerinde kazılan bir çukur gibidir; ne hafriyat makineleri ne de umutsuzluk, gömülü olanı çıkaramaz artık. Dedesinin anlattığı Bektaşi hikmetleri, kül altında kor gibi yanan sözler, şairin dilinde yeniden can bulur. Yorgun bir milletin sönmüş közlerine üflemek istercesine, kelimelerle ateş yakmaya çalışır. Fedai, kaybolanları yazarken aslında kaybolmuşluğun kendisini anlatır; bir avuç toprak gibi, hem ağır hem de dağılmaya hazır.