İbn Hicce El-Hamevi ve Divan

Memlûkler çağının usta kalemlerinden İbn Hicce el-Hamevî, ömrünü zıtlıklarla örülü bir yolculukta geçirdi. Yoksulluğun soğuğunu da bolluğun sıcaklığını da iliklerine kadar hissetti; savaşların kanlı yüzüne tanıklık ederken barışın huzurunu da soludu. Seyahatlerle dolu yıllarında pek çok şehir gezdi, farklı insanların hayatlarına dokundu. Siyasetin acımasız oyunlarıyla yerle bir olan kentleri, yok olan hayalleri gördü ama kendisi bu karmaşadan uzak durmayı başardı. Makamın doruğundayken bile dostlarını, hatta evladını kaybetmenin acısını yüreğinde taşıdı. Doğduğu şehir Hamâ’ya duyduğu özlem hiç dinmedi; ömrünün son anlarını bu topraklarda, ilimle ve sözün büyüsüyle uğraşarak tamamladı. Şiirlerinde kâtiplik mesleğinin izleri açıkça görülür; mısralarında kalemini kılıç gibi kullanır, çelik yürekleri hokka kadar narin hale getirir. Hayatın her rengini dizelerine yansıtan İbn Hicce, şiirle gerçeği iç içe.