Hurufi Şiirler

Harflerin sessizliğinde kaybolan bir yürek, yalnızlığın soğuk nefesini ensesinde hissediyor. Hilmi Yavuz’un kaleminden dökülen bu dizeler, bir ormanda yolunu şaşırmış gibi; ağaçların, yaprakların ötesine geçiyor, ama aradığını bulamıyor. Her satır, bir dağ başını andıran harflerle örülmüş, sözcükler ise bulutların dokuduğu bir hale gibi belirsiz ve derin. Hüzün, burada sadece bir duygu değil, bir mekân; melalin peşinde koşarken kaybolduğumuz, ama yine de vazgeçemediğimiz bir yer. Yavuz, dilin ustası olarak harfleri öyle bir dokur ki, her mısra okuru bilinmezliğin kıyısına çeker. Hurufi şiirlerin gizemli dünyasında, kelimeler yalnızca anlam taşımakla kalmaz, aynı zamanda birer yol gösterici olur. Bu sayfalarda dolaşırken, yalnızlığın yalnızlığını değil, aramanın kendisini bulursunuz. Her okunuşta yeni bir kapı aralanır, ama hiçbiri tam olarak açılmaz; tıpkı insanın içindeki o sonsuz arayış gibi.