Harcıyorum Öyleyse Varım

Ekonomi artık yalnızca bütçelerimizi değil, hayatlarımızı şekillendiren görünmez bir el gibi. Hangi mesleği seçeceğimizden, kimle evleneceğimize kadar her adımımız, hesap kitap üzerine kurulu. İnsani değerler, merhamet ve dayanışma, iş dünyasının soğuk denklemleri karşısında geri planda kalıyor. Ofiste acımasız, evde şefkatli olmak zorunda bırakılıyoruz; çünkü piyasa, rekabet dışında hiçbir erdemi tanımıyor. Bugün borç, dün açlık neyse o: İtaat etmeyenleri bile dizginleyen, isyankâr ruhları ehlileştiren bir baskı aracı. Peki, bu gidişata dur demek mümkün mü? Ekonomik mantığın her şeyi ele geçiren egemenliğine karşı insani değerleri nasıl geri kazanabiliriz? Daha adil, daha paylaşımcı bir yaşam hayali kurmak, gerçekten ulaşılmaz mı? Sorular çoğaldıkça, yanıtlar belirsizleşiyor.