Gün Işığı Soneleri

Gökyüzünün sessiz yolcuları leylekler, bu dizelerde umudun kanat çırpışına dönüşüyor. Mustafa Demircioğlu’nun *Gün Işığı Soneleri*, barışı bir kuşun narin uçuşuna benzetirken, onun ne denli kırılgan ve değerli olduğunu hatırlatıyor. Fırtınaların, karakışların gölgesinde bile güneşin izini süren bu şiirler, taze bir filizin bahara uzanması gibi umuda tutunmanın güzelliğini anlatıyor. Huzurun ve kardeşliğin sıcaklığını taşıyan dizeler, barışı boğan ağır gökyüzünün altında nasıl solup gideceğini gösteriyor. Çiy tanesinin toprağa düşüşü kadar doğal, kin ve öfkenin gölgesinde kalan her şeyden uzak. Yazar, sesi çınlayanların değil, yüreği çarpanların peşinden giden bir yolculuğa çağırıyor okuru. Tozlu yolların, at nallarının izinde barışın izini sürmek, bu şiirlerde bir yaşam arayışına dönüşüyor.