Gülün Gölgesinde Dünyevi Şiirlerin Son Gecesi 2

Varoluşun o kırık aynasında yansıyanlar hep eksik kalır: sevgiler, ölümler, umutlar, hatta zamanın kendisi. Her şey olması gerektiği gibi değildir çünkü; müziğin nağmesi kulakta çınladıkça, sözcükler kâğıda döküldükçe, gerçeklik bir o kadar kayganlaşır. Öğretilenler, peşine düşülen aşklar, yaşanmışlıkların ardında bıraktığı izler – hepsi birer yanılsama gibi gelir insana. Tarih, yığılmış bir molozdur sanki; türlerin savurganlığı, ışığın tıkanan yolları, hiçbir zaman olması gerektiği gibi değil. Ayna karşısında durup da "Bilmiyor muyum?" diye sormak yetmez. Sabah mı, öğlen mi, akşam mı – fark etmez; her şey yerli yerinde, değişmeyen bir döngü içinde. Bir şeyler patlar, kırılır, ama geriye hep bir şeyler kalır. İşte Bukowski’nin dizeleri, bu kalıntıların şiiridir.