Gulav’ın Amerika Parası

Çet Vadisi’nin sessizliğinde, Gulav Mehmet’in son gecesi böyle başladı. Ormanın derinliklerinde, bir ağaca sımsıkı bağlanmış, korkuyla titreyen bedeniyle yalnız kalmıştı. İpler göğsünü sararken, ayak bileklerine kadar inen düğümler nefes almasını güçleştiriyordu. "Korkma," demişti yanındaki ses, "artık tehlike kalmadı." Ardından uzaklaşan ayak sesleriyle birlikte, karanlıkta yapayalnız kaldı. Ertesi sabah, vadide yükselen alevler her şeyi yutarken, onun adı da kaybolanlar listesine kazındı. Baba ocağının toprağına serpilen külleri, bir ömrün sessiz vedası gibiydi.