Gözüne Gözlük

Gözlük takma alışkanlığı olmayan bir adamın hikâyesi, Aziz Nesin’in mizahi üslubuyla şaşırtıcı bir dönüşüm yaşar. Kırk beş yaşına dek gözlüksüz idare eden bu kişi, bir arkadaşının "Yaş ilerledikçe gözlük şart, yoksa görme yetini kaybedersin" uyarısıyla tedirgin olur. Üstelik içten içe hep özendiği iki şey vardır: Saçlarının dökülüp alnının açılması ve gözlük takmak. İkisi de ona entelektüel bir hava katacaktır. Ancak doktorun "Diyoptri filan yok, gözlerin gayet iyi" sözlerine rağmen, gözlerinde bir bulanıklık baş gösterir. Artık ne uzak ne yakın net görebilmektedir. Bu absürt durum, Nesin’in keskin gözlemleriyle hayatın ironilerini ve insanın kendine biçtiği rolleri sorgulatır.