Gönlün Demi

Gönül denen bahçede bir yaprak gibi savruldum. Umutların solgun izini sürerken, içimdeki renkler bir bir döküldü. Kalbim masmavi gökyüzünü kucaklamak istedi, ama gözlerinin derinliğinde eriyip gitti. Ağır ağır süzülen gözyaşlarım, düşüşümün sessiz tanıkları oldu. Her adımda biraz daha kayboldum, biraz daha dağıldım. Yalnızca düştüm... Düşmekle yetindim. Kemal Gökmen Genç’in bu dokunaklı anlatısında, genç bir ruhun kırılganlığı ve arzuları çarpıcı bir dille işleniyor. Acının ve umudun ince çizgisinde yürüyen kahraman, kendi içine düşen bir yolculuğa çıkıyor. Sözcükler, tıpkı rüzgârda savrulan yapraklar gibi, okurun yüreğine dokunuyor.