Eksik Bir Seremoni

Soner Oğuz’un şiirlerinde acı, bir odanın duvarlarına sıkışmış gibi durur. Dışarı taşmaz, başkalarına sızmaz; yalnızca kendi sınırları içinde inler, yankılanır. Belki de herkesin içinde böyle bir oda vardır: kapısı kilitli, penceresi örtülü, yalnızlığın hüküm sürdüğü bir mekân. Acı, orada kendi tahtına kurulmuş, bekler. İnsan ise bu emaneti taşımaktan vazgeçmez; gönüllü bir mahkûm gibi, kaderine çöreklenir. Oğuz’un dizeleri, bu sessiz hüznün kapısını aralar; acının yalnızca kendine ait olduğunu, ama herkesin içinde yankılandığını fısıldar. Dört duvar arasında sıkışmış bir varoluşun, kelimelerle nasıl soluk aldığını gösterir.