Eğitim ve Paradigma

Eğitim sistemimiz, sanki parçaları birbirine uymayan bir yapbozun içinde yol alıyor. Öğretmenler, öğrenciler ve yöneticiler, ortak bir hedeften yoksun adımlar atarken, aslında kimsenin suçu yok. Sorun, eğitimin kendi kimliğini yitirmiş olmasında yatıyor. Özgün değerlerden kopuk bir sistem, ne bireye ne de kuruma anlamlı bir yön verebiliyor. Oysa Türkiye’nin köklü bir eğitim geleneği var. Bu mirası yok saymak da, çağdaş gelişmeleri tümüyle reddetmek de doğru değil. Asıl önemli olan, bir ayağımızı kendi değerlerimizde sabit tutarken, diğer ayağımızla dünyayı keşfetmek. Pergelin bir ucu gelenekte, diğeri yenilikte olursa, eğitim de anlam kazanır. Öğrenci özgün bir kimlik edinir, öğretmen insanı ve hayatı bu çerçevede şekillendirir, yönetici ise kurallarla değil, vicdanla hareket eder. Böyle bir sistem, hem bireyi hem de toplumu yeniden inşa eder.