Doğu-Batı Divanı II

Harfler silinirken, şehirler yıkılırken geriye yalnızca kâğıtlarda kalan izler kalıyor. Taş tabletlerin üzerine kazınmış yüzler, zamanla toza dönüşse de divanın sayfaları, kavrulmuş ve okunmaz hale gelmiş olsa bile, boşlukta bir yerlerde varlığını sürdürüyor. Küllerinden doğan bu sözler, yok oluşun eşiğinde bile direnen bir haykırış gibi: karanlıkta ısrarla parıldayan, dağılmış ama unutulmamış bir miras. Her satır, yitip gidenin ardından sessizce fısıldanan bir ağıt; her kelime, yokluğun içinde tutunmaya çalışan bir nefes.