Divan Şiirinde Ashab-ı Kehf ve Raşih'in Ashab-ı Kehf Mesnevisi

Divan edebiyatının derinliklerinde, kutsal metinlerden halk hikâyelerine uzanan geniş bir coğrafyada iz bırakan Ashab-ı Kehf kıssası, farklı kültürlerde zengin bir anlatı geleneği oluşturmuştur. Mağarada uyuyan yedi genç olarak bilinen bu hikâye, özellikle mesnevi türünde kendine özgü bir yer edinmiş; şiirsel dille kimi zaman efsane, kimi zaman menkıbe havasında işlenmiştir. Bu alandaki eserler arasında Raşih’in *Vasf-ı Ashab-ı Kehfü Na’t-ı Rakim* adlı mesnevisi, hem kapsamı hem de içeriğiyle öne çıkar. Kur’an’dan hadislere, tarihî rivayetlerden halk anlatılarına kadar pek çok kaynağı harmanlayan bu eser, Ashab-ı Kehf’in farklı versiyonlarını bir araya getirirken, 17. yüzyılın az bilinen yönlerine de ışık tutar. Divan şiirinin incelikli üslubuyla kaleme alınan metin, kıssanın çok katmanlı yapısını gözler önüne serer.