Derkenar Şiir

İrfan Çevik’in *Derkenar Şiir*’i, bir direnişin ve yalnızlığın izlerini sürüyor. Sayfalar arasında gezinirken, Ebûbekir’in gölgesinde şekillenen bir umutla karşılaşırsınız; Gaffar’ın sesi, son umut kırıntılarını bir gerilla gibi sırtlanmış, yaralı bir bedende yankılanır. Şiirler, düşlerin sarı ışığında eriyen bir bedenin hikâyesini anlatırken, edebiyatın kendisi de bir deniz feneri gibi durur: sular çekilse, gemiler geçmese bile. Çevik, kelimeleriyle bir siper kazar; o siperde, kaybolan umutların izini sürerken, okuru da o boşluğun içine çeker. Her dize, bir yara izi gibi açılır; hem acıtır hem de aydınlatır. Kırılgan ama kararlı bir ses, sayfalar boyunca soluklanır.