Can'a Gül Değdi / Şiirleşen Anılar

Gül’ün gözlerinde, bir ömrün yüklediği duyguların izi vardı: hasretin ağırlığı, sevincin titrek ışığı, hüznün derin sessizliği. Ama o son bakışta, intiharın eşiğinden dönen bir ruhun boşluğunu görmek mümkündü. Hastane koridorunda, bilinci kapalı adamın başucunda duruyordu; avuçları kan içinde, duvara yaslanmış, gözlerini bir an olsun kırpmadan ona bakıyordu. İki dünya arasında savrulan bu adam, karanlıkların kucağında büyüttüğü dizeleri gün yüzüne çıkaracak mıydı? Yoksa kaybolan umutların peşinde, sessiz bir çığlık olarak mı kalacaktı? Gül’ün gözlerindeki o boşluk, belki de cevabı içinde saklıyordu.