Bütün Şiirleri -2

Akşamlar babasıyla gelir, sessizliğin içinde büyürdü. Bahçedeki akasya, gün boyu misafir ettiği kuşları, uykuya dalarken birer rüya parçası gibi serperdi yastığına. Babası, eski bir fotoğraf karesinden fırlamış gibi dururdu: gri tonlarda, uzak ve dokunulmaz. Gece yarısı kamyonların uğultusu, hep bilinmeyen diyarlara doğru kaybolur giderdi. O zamanlar bütün babaların suskun olduğunu sanırdı; yalnızca gaz lambasının titrek ışığında, dişlerinin gıcırtısıyla konuşurdu sanki. Kapılar ürkekçe açılır, ürkekçe kapanırdı. Tanrıdan ve uzun laflardan hoşlanmazdı; dünyası, babasından süzülen bir gölge gibiydi: hem yakın hem ürkütücü. Her şey, onun varlığında şekillenir, onun yokluğunda erirdi.