Bütün Şiirleri -1

Şehir kalabalığının ortasında, küçük bir çocuk oturmuş; sonbaharın hüznüyle ıslanan yüzünde, babasının yokluğu bir yara gibi açılıyor. "Keşke babam olsaydı" diye mırıldanırken, gözleri ıslak birer ayna misali sokak ışıklarını yansıtıyor. Vitrinlerin parlaklığına rağmen, o karanlık bir gölge gibi kalıyor. Ama birden, içindeki özlem kanatlanıyor; gözlerinde turna sürüleri beliriyor, akşamı parçalarcasına uçup gidiyor. Şükrü Erbaş’ın dizeleri, bu sessiz çığlığı kelimelere döküyor: kaybın ağırlığı, umudun kanatları ve insanın içindeki uçsuz bucaksız boşluğu. Her satır, bir nefes gibi okuru sarıyor, her şiir, yüreğe dokunan bir dokunuş oluyor.