Birikmiş Şiirler

Günümüzde şiirin sesi soluklaşırken, Attila Turnaoğlu’nun dizeleri bir başkaldırı gibi yükseliyor. Artık güller sunulmuyor sevdiklerimize, tokalaşmalar bile zorunluluktan ibaret; kahve sohbetleri anılara değil, aceleye teslim olmuş. Akıl verenler alayla karşılanırken, romanlar hikâye, tiyatrolar maskaralık, felsefe ise boş bir gürültü olarak görülüyor. İbadetler bile birilerinin emrine bağlanmak istenirken, şiir hâlâ direniyor: duyguları besliyor, düşünceleri kışkırtıyor, hayatı ilahilere dönüştürüyor. Turnaoğlu’nun dizeleri, gönlün derinliklerinde filizlenen bir orman gibi özgür ve renkli. Her satır, ruhun gizli köşelerine dokunuyor; anlamayanlara kör bir tapınak sunuyor, silgiyi eline alıp silikleşenleri yeniden canlandırıyor. Şiir, artık yalnızca kâğıtta değil, dilimizde, elimizde, yüreğimizde bir çiçek gibi açsın istiyor. Çünkü şairin kalemi, aslında hepimizin hikâyesini yazıyor.