Bir Şiirdeyim

Bugün ellerim boş, zamanım bomboş. Dün akşamdan bir avuç anı ödünç aldım, geçmişin tozunu silkeleyip saçtım etrafa. Dağınıklığımı topladım usul usul, her şey yerine oturdu sanki – yalnız sen, hep sen kaldın, yerli yersiz hatırlatıyorsun kendini. Sanki her düzenin içinde bir fazlalık, her bütünün içinde eksik bir parça. Bu sayfalarda, o parça seninle konuşuyor; sessizliği, kırgınlığı, umudu ve arada kaybolan cümleleriyle. Kelimeler, bazen en yalnız anlarımızı bile paylaşmanın bir yolu oluyor.