Bir Şiir Lütfeyle

Acıların, pişmanlıkların ve yitik umutların gölgesinde gezinen bir yürek, bu dizelerde soluk alıyor. Kaybın ağırlığına omuz veren, sevdayı bilmeden sevenin bedelini ödeyen bir adamın iç hesaplaşması bu. Baharı yaprağın ucuna asıp kışı kendine yoldaş eden, göklere rest çeken ama gözyaşından başka elinde kalanı olmayan bir adam. Geçmişin yükü sırtında, avuçlarına üflediği nefesin bile cansız kaldığı diyarlarda dolaşan, şeytanın kulağına fısıldadığı yalanlara kanan bir gönül. Kederi altına dönüştürmeye çalışan, ama her seferinde yenilgiye uğrayan bir ruhun hikâyesi. Yarına bırakılacak hediyeler, manevi huzurun yokluğu, geçmeyen yaralar... Hepsi, bu dizelerde birer birer dökülüyor. Öfkeyle dağılmayan kin, methedilmeyi hak etmeyen sevgili, bir gecede bin geceye dönüşen yalnızlık... Ağlamak, belki de tek teselli. Çünkü bazen gözyaşı, en samimi itiraftır.