Benim Şiirim Yalnızlık

Turgur Akaslan’ın dizelerini okurken, içimde bir melodi çalıyor ve kendimi İstanbul‑9 gemisinin güvertesinde çayımı yudumlayan bir yolcunun yerinde buluyorum. Kendi içinde kaynayan bir tencere, kırık camların savrulduğu bir pencere; şiirin hem eski hem de yeni damarlarını hatırlatıyor. Sokaklar karaböcek, caddeler sivrisinek, meydanlar arı gibi; hepsi birer yağmur, çamur, kar gibi şiirin doğasını betimliyor. Akaslan, nesnel gerçeklerin özgürlüğünü ve ağırlığını bir araya getiriyor; “ölümü geciktiren adamın ölüler için kaleme aldığı şiir” motifini defalarca yeniden canlandırıyor. Bu satırlarla, kalabalık okuyucu kitlesinin “Benim Şiirim Yalnızlık”la buluşmasını, ortak bir yalnızlık deneyimi içinde kutlamasını diliyorum.