Beni Öp Sonra Dogur Beni

Cemal Süreya’nın dizelerinde hayat, aşk ve varoluşun sisli sınırlarında gezinen bir yolculuk başlar. Anların içine gömülüp sonra onlardan sıyrılmanın, tutkunun doruğunda kaybolup ardından geride kalan boşluğa bakmanın hikâyesi bu. Kim olduğumuzu, neyi aradığımızı bilmeden oynadığımız bir oyunun parçasıyız sanki; mutluluk da mutsuzluk da elimizden kayıp giden bir şeyin gölgesinde beliriyor. Félicien Marceau’nun *Bir Tanem* romanı, evlilik ve sorumluluklarla örülü bir yaşamın içinde ansızın parlayan yasak bir aşkı anlatırken, Süreya’nın çevirisi bu duyguyu şiirin inceliğiyle buluşturuyor. Gizemli bir genç kadınla tanışan bir adamın, kendini unutturan bu tutkunun peşinde sürüklenmesi, aslında hepimizin içinde saklı kalan o "öteki kişi"nin peşinden koşmaktan başka bir şey değil. Hayatın anlamını ararken bulduğumuz ya da kaybettiğimiz her şey, bu dizelerin arasında sessizce soluk alıyor.