Ben Şiirden Hiç Anlamam

Gecenin sessizliğinde yüreğe düşen bir kıvılcım, bazen tek bir dizeyle alevleniverir. Kimileri buna şiir der, oysa ben şiirin dilinden anlamam. Bir hasretin ateşi ciğeri dağladığında, sonuna umut kırıntısı iliştirmek yetermiş meğer; işte o zaman şair oluvermişsin. Yazılanın kabahati hep başkalarında aranır, halbuki gece yarısı düşen o anlık feryat, sonuna eklenen hüzünle birlikte âşık sıfatını kazandırır insana. Ben şiirden anlamam, sadece yüreğimin sesini duyururum – gerisi lafügüzaf.