Bakiye (Bütün Şiirleri)

Kemal Varol’un şiirleri, kişisel bir iç sesle köklerden gelen bir duyarlılığın iç içe geçtiği, bazen çatışan bazen birbirini tamamlayan bir yolculuk sunuyor. Sözcükler, tıpkı bir ateşin kıvılcımları gibi havada uçuşurken, geçmişin gölgesi bugünün üzerine düşüyor. O sabahlar ki, atların nal sesleri bile anlaşılır hale gelir; babasının sesi, yorgun bir aldanışın içinde kaybolur gibi çöker yüreğe. İlk kez yatağına dolan bir nehrin hırçın akıntısı misali, karın örttüğü rayları süpüren, nasihatlerinin ucunda hep bir tehdit gizleyen bir adamdır o. Oğulları kargöç, herkesin yalnızca klarnet sesinde duyduğu o ıslak yalnızlık, babasının gölgesinde müsveddeye dönüşen bir benlik arayışı. Varol’un dizeleri, bu karmaşayı, acıyı ve umudu aynı anda taşıyan bir dengenin peşinde.