Asparas

Zindanın nemli duvarları arasında, Mila son bir çabayla kendini muhafızların arasından sıyırıp karanlığa adım attı. Virşinyok, bitkin bedeninin izin verdiği son nefesle, göçebelerin o bildik ezgisini mırıldanıyordu: "Kaderimizde yaşamak var, özgürlüğü kim dile getirir? Işığa kavuşmuşken kanımızla meşaleleri yaktık, ruhumuz sönse de mesafeyi unuttuk." Acı ve umut, bu taş duvarların ardında iç içe geçmişti. Her notada bir direniş, her sözcükte ise kaybolmuş bir özlem gizliydi. Mila, bu şarkının içinde kaybolmuş bir dünyanın eşiğinde duruyordu.