Aşk Şiirleri / Guillaume Apollinaire

Seine Nehri, Mirabeau Köprüsü'nün ayakları altında usulca akarken, şairin yüreğindeki aşk da zamanın sessiz akıntısına karışıyor. Geçip giden günlerin ardından geride kalan, yalnızca ellerin ellerde kalması, bakışların sonsuz bir köprü kurması. Apollinaire'in dizelerinde sevinçle hüznün, tutkuyla ayrılığın dansı var; bir an gelip geçen mutluluk, hemen ardından çöken ağırlık. "Gel sevgili gece, çal sevgili saat" diye fısıldarken, aşkın hem kurtuluş hem de mahkûmiyet olduğu hissedilir her satırda. Şiirler, tıpkı nehrin dalgaları gibi, birbirine karışan anılarla dolu; bazen coşkulu, bazen bitkin, ama her daim içten. Gözlerin gözlerde kaybolduğu, ellerin birbirini bırakmadığı o anlar, zamanın durduğu tek yer gibi.