Aşiyan 2 / Divane

Kalbimin tam ortasında bir ateş yanıyordu; o yangının içinde seninle birlikte kavrulduk. Ben yandım, sen yaktın, biz kül olduk. O güne yüklediğin anlamla benim yüklediğim anlam birbirini yıktı, paramparça etti. Her şeyin başladığı yerde, ikimizin de sonu geldi. Aramızda yükselen alevlerin bir yanında ben, diğer yanında sen vardın. Ateşin en kızgın anında avucumdaki yüzükleri fırlattım ateşe; bu, bizim sonumuzun en net işaretiydi. Artık yoktuk. Senin için ev olan kalbim, kırık dökük, yıkılmış bir harabeye dönmüştü. Yangın sönene dek sessizce bekledik. Geçmişimiz, umutlarımız yandı; ama kül olan biz olduk. "Keşke," dedin içtenlikle, "keşke bu kadar güçlü olmasaydın." Sözlerinle duygularım birbirine girdi. "Kimse taşıyamayacağı yükü sırtlanmazmış, insan gücü kadar sınanırmış." Titrek bir nefes aldın, acı dolu. "Senin derdini, senin sınavını ben olmak istemezdim.