Araf Şiirleri

Gecenin karanlığında eriyen mumlar gibi, içimizdeki yangın sessizce ağlar. Zaman, bir devin cebinde unutulmuş acıya dönüşür; her mevsim, taşları kemiren bir bekleyişle geçer. Hüzün, sesimizi boğarken biz ay ışığında taşları yutar, parmaklarımızı kıran rüzgârla kavruluruz. Yollar kaybolur, içimizdeki taşlar bir bir dökülürken her yıl yeni bir sancıya kapı açar. Ay eksik kalırsa, güneş yarım; şehir şiirsiz, ateş dumansız kalır. Bu dizelerde, unutulmuş kederlerin gölgesinde yürüyen bir ruhun izini sürersiniz.