Algoritmik Düzlemin Şiiri

Deniz, bu dizelerde yalnızca bir mekân değil, bir yaşam biçimine dönüşüyor. Gökhan İzci’nin şiirleri, balıkçıların sessiz dünyasını, dalgaların arasına sıkışmış özgürlük arayışını anlatırken, suyun derinliklerinde saklı bir dil kuruyor. Cebinde metelikler, ağında zindandelenlerle yaz mevsimi, ters yüz olmuş kayıkhanelerde tüten çayın sıcaklığına karışıyor. Her dizede, gökyüzünün mavisiyle denizin yeşili birleşiyor; vadiler şelaleye, dağlar akıntıya dönüşüyor. Balıkçı ile balık arasındaki görünmez bağ, sırların en derinine işliyor. Denizler, kayalar, diller arasında kaybolan anahtarlar, bitmeyen bir şarkı gibi yankılanıyor. İplik iplik dokunmuş bir hürriyet tutkusu, dalgaların arasında soluk alıyor. Kimi zaman soğuk baloncuklar, kimi zaman alageyiklerin dumanıyla iç içe geçen bu şiirler, hayatın gizemini suyun akışında arıyor. Görünmeyen suretler, alacalı dalgalarla kıyıya vururken, okur da bu gizemin bir parçası oluyor.