Zor İş

Kışla kapısından adımını attığında, şehrin göz kamaştıran ışıkları altında kendini bir anda küçülmüş hissediyordu. Yüksek binaların gölgesinde, haki üniformasıyla kaybolup gidecekmiş gibi geliyordu ona. Her selam verdiği subay, aklına askerlik derslerindeki Yüzbaşı "Z"yi getiriyor, içini bilinmez bir hüzün kaplıyordu. Bu duyguyla başa çıkmak için tavernalara sığınıyor, en sert içkileri yudumluyordu. Hareket memurunun gözlüklü kızı, Çalıkuşu’nu dizlerinde tutarken, Rumca bir uzun hava söyleyen Zabeta’nın sesi ortamı sarıyordu. Kızın saçları yanağına değdiğinde içini bir sıcaklık kaplıyor, ama çevresindeki küçümseyen bakışlar bu anı bir anda boğuyordu. Başını ellerinin arasına alıp düşüncelere dalıyor, sonra öfkeyle masaya vuruyordu. Kentin karmaşasında kaybolan bir askerin, aidiyet arayışının ve iç hesaplaşmalarının hikâyesiydi bu.