Zehra

Odasına Zehra’nın portresini astığında duvarlar bile gülümsemişti sanki. Karşısındaki koltuğa çöktü, saatlerce gözünü ayırmadan bakakaldı. O resme dalıp giderken, bir yandan da şiirler yazmayı sürdürüyordu. Gün geldi, tablonun yüzüne bakamaz oldu. Onu duvardan indirip ters çevirdi; arka yüzünde, Zehra’ya yazdığı dizeler duruyordu: *"Tanrı altı günde evreni yarattı, yedinci günü sana sakladı. Sonra düşündü: Bu kadar yeşilin bir anlamı olmalıydı. Ve gözlerini yarattı..."* Artık resim değil, kendi sözleri ona bakıyordu.