Zamansız

Hayatın koşuşturmacasında bazen kendimizi yabancı bir şehirde, tüm bağlardan kopmuş ve yalnız hissederiz. Suskunluğun gerekliliği ortaya çıkar ve telaşlarımızı, şehrin atık parçaları gibi rüzgara bırakma vakti gelir. Artık hesabın yapılacağı zaman geçmiştir, şehirdeki mesai sona ermiştir. Yanımızda taşıdığımız yükler anlamsızlaşır ve hazırladığımız armağanları sessizce bir kenara bırakırız. Sonrasında ise kalabalığın içinde kayboluruz, kimseye benzemez ya da herhangi biri oluruz.