Zaman Arsızı

Gecenin bir vakti, hangi ses seni yerinden sıçrattı? Dağlar denizle yan yana uzanırken, dorukları sisin ardında kaybolmuş; mavinin çağrısına kulak versen, içindeki fırtına sığmaz olurdu. "Haydi, artık dönüş vakti!" desen, mevsim kış. Sen gelmeyince ben de beklemekten vazgeçmedim. "Gelmesen de olur, ben uğrarım bir ara," demeni ne kadar da özledim... Ama ne sen geldin, ne ben pes ettim. Şimdi öyle bir noktadayız ki, ne varmak mümkün ne de dönmek. Peki, bunun bir çaresi yok mu? Şimdilik anlaşılmaz bu hal, belki de hiç anlaşılmayacak. Zamanımız var mı peki? Biraz var, beklemeye. Taşlar yerine oturacak bir gün, oturmayanların üzerinden atlayıp geçeceğiz. Yolların zorluğu bizi yıldırmıyor; gideceğimiz yeri bilmek, her şeyi değiştiriyor.