Yüzünde Bir Yer

Babaannenin sesi hâlâ kulaklarında: *"Gözüm."* O eski, sıcacık hitap, sanki seni yalnızca görmekle kalmayıp dünyayı onun adına izleyen bir tanığa dönüştürmüştü. Peki ya bu miras, sadece bakmakla yetinmeyip her şeyi değiştiren bir lanete dönüşürse? Fotoğraf makineni eline aldığında, çerçevelediğin anlar aslında birer hırsızlık mı oluyor? Gerçekliği dondurduğun her karede, zamanı durdurduğunu sanırken aslında onu parçalıyor, nesneleri kendi yorumunun esiri yapıyor musun? Ya o "gözüm" dediği yer, senin ellerinde bir silah gibi kullanılıyorsa? Keşke bir kez olsun, o billur bakışı alnında hissetsen. Keşke çerçeveler yağmalamak yerine korusa, anlar suçlamadan ya da övgüye boğulmadan akıp gitse. Belki o zaman sıradanla olağanüstüyü, kabayla zarifi ayırmadan, sadece bakmanın yettiği bir yerde buluşabilirdiniz. Belki suskunluk, en güzel itiraf olurdu. Yeter ki iste... Gözüm.