Yüzeysiz

İlyaz Bingül’ün *Yüzeysiz*’i, görünenin ardındaki boşluğu ve dilin dayattığı kalıplara karşı sessiz bir isyanı anlatıyor. Kahramanı, bakışların ve yorumların ağırlığı altında ezilmekten kaçan, sözcüklerin değil eylemlerin peşinde bir figür. Toplumsal belleğin hazır şablonlarına teslim olmaktansa, kendi varoluşunu yeniden kurmaya çalışan birinin hikâyesi bu. Raskolnikov’un suçunu sorguladığı gibi, o da "biz"in zorunlu kıldığı kimlikleri reddediyor; anıların değil, anların sahibi olmak istiyor. Roman, okuru da bu sorgulamanın içine çekiyor: Hikâyeyi kimin yazdığını, belleğin kime ait olduğunu düşündürüyor. Eğer bir öykü, ancak anımsandığı sürece yaşayabiliyorsa, *Yüzeysiz* bu anımsamanın ölümünü ilan eden bir metin mi? Sözcüklerle dans eden edimler, okuru kendi öznelliğiyle yüzleştiriyor. Dilin kurduğu hapishaneyi fark edenler için, bu kitap bir çıkışın değil, belki de hiç var olmamanın kapısını aralıyor.