Yumuşak Oda

Dinçer Apaydın’ın *Yumuşak Oda*’sı, okuru bir anda gülümsetip hemen ardından düşündüren, hatta tedirgin eden öykülerle dolu. Her bir metin, huzurla kaygının, neşeyle hüznün sınırlarında geziniyor; bir anlatıdan diğerine geçerken duygu geçişleri o kadar keskin ki, insanın içindeki çelişkileri aynaya tutulmuş gibi gösteriyor. Yazar, sıradan bir günün içine gizlenmiş tuhaflıkları, ironik bir dille öne çıkarıyor; olaylar öyle bir kurguya oturuyor ki, gerçekle kurmacanın nerede başlayıp bittiğini kestirmek zorlaşıyor. Karakterler, hayatın akışına ayak uyduramayan, kendi içlerine kapanan ya da tam tersine, çığlıklarını bastıramayan insanlar. Onların yaşadığı bu "yumuşak oda", aslında hepimizin içinde var olan, bazen farkında bile olmadığımız bir alan. Acıyı yok etmiyor belki, ama ona alışmamızı sağlıyor; tıpkı zamanın, trajediyi komik bir anıya dönüştürmesi gibi. Apaydın’ın öyküleri, bu dönüşümün izini.