Yukio Mishima: Çürüyen Melek

Büyümek, bir yerde yüzümüze tutulan aynada çatlakların belirmesi demek. Gözlerimizdeki o çıplak bakış, içimizdeki kırılganlığı ele veriyor. Herkesin bir yol haritası var sanırız, ta ki o haritanın yırtık pırtık olduğunu fark edene kadar. Adalet, nefes aldıkça hırıltılar çıkaran, sırtında taşıdığı yükle sarsılan bir canavar gibi. Onu dürtükleyen, yüzümüzü avuçlarına alıp derinlere bakmak isteyen bir el var. Peki ya sonra? Boynumuzda diş izleri mi kalır, yoksa kılıcın soğukluğu mu? Ata Egemen Çakıl, ilk romanıyla büyümenin o tuhaf, sarsıcı yolculuğuna çıkarıyor okuru. Alışılmışın dışında bir anlatımla adaleti, vicdanı ve sokakların acımasız gerçeklerini sorgulatıyor. Sorularıyla yüzleşmemizi sağlıyor: Güvenmek için bir işaret mi beklemeliyiz? Bir insanı ne kadar tanıyabiliriz? Geçmişin defterlerini karıştırmak neye yarar ki? Ya da şu anın ve geleceğin önemi, eski yaraları kaşımaktan daha ağır basmaz mı?.