Yitik Dünya

O günlerde gökyüzü hep kurşuniydi; savaşın gölgesi her yeri sarmış, nefes aldırmaz olmuştu. Bombaların uğultusu kulaklarımızda çınlarken, korku yüreklerimizi kemiriyordu adeta. Kaçmak mı? Nereye? Sınırlar kapalıydı, kapılar yüzümüze kapanmıştı. Uzak diyarlarda olup biteni, televizyon ekranlarından izlemekle yetiniyorduk. Bebeklerin cansız bedenleri kıyılara vuruyor, insanlar sınırlarda aşağılanıyor, soyuluyor, hakarete uğruyordu. Bu görüntüler yüreğimizi dağlarken, tepemizde alçalan uçakların sesi dehşeti katlıyordu. Her sabah, bir yakınımızın acı haberiyle uyanıyorduk. Şehir, harabeye dönmüş, sokaklar ölüm kokuyordu. Yaşamak, artık bir mucize gibiydi.