Yeşil

Ağustos sıcağında, saatlerin soğuk tik takları arasında kaybolan bir şairin iç dünyası bu. Deniz kenarında, tozlu gökyüzünün altında kanat çırpan kuşlar gibi, hüznü peşinden sürükleyen dizeler dökülüyor kâğıda. Trenler uğramaz bu şiirlere; onlar denizin çocuğudur, mavinin kirli tonlarında yüzer. Zaman, bir fahişe gibi köşe başında beklerken, yıldızlar altında baykuşlar öter durur. İnsanlar korkuyla karanlığa sığınır, özgürlük sanıp kirlenir, paslanır. Aşk, reklam kokan bir yalan; yataklar her gece yeni oyuncularla dolar. Yeşil çarşafların üzerinde biriken sevişmeler, şairin içindeki isyanı yeşertir. Hayat, sevmek ve sevilmekten ibaretse, bu azlığın anlamı nedir? Şiirler, öbek öbek karamsarlıkla dolar. Ağustosun ağırlığı altında, saatlerin soysuz tik takları eşliğinde, şairin sesi yankılanır: Bu ülkenin her adımı bir şair olsa da, gerçek şiir, kirli mavinin içinde yeşeren isyandır.